"Hoogbegaafdheid en overgevoelige zintuigen"
Ervaringen van een moeder.
Bij onze zoon Lars werd vlak voor zijn tweede verjaardag vastgesteld dat hij hoogbegaafd was. Hij werd door ons en de omgeving gezien als een veeleisend kind dat op een dwingende manier aandacht
opeiste, niet in staat was zelf te spelen, weinig slaap nodig had en neigde naar hyperactiviteit. Verder had hij grote moeite met veranderingen, vreemde, andere kinderen en luisteren.
Naar mate hij ouder werd versterkte dit beeld en werd de situatie steeds erger. Hij liep vaak met zijn handen voor zijn oren, had nog steeds zijn speen nodig om te kalmeren, speelde niet met
speelgoed, kon niet bouwen, kon niet stilzitten, weigerde grenzen te aanvaarden, was opstandig, reageerde in veel gevallen met boosheid en viel flauw als we over "zijn grens" heen gingen of
iets deden wat hij absoluut niet wilde.
Verder viel het anderen op dat hij motorisch achterliep en de eenvoudigste handelingen niet zelfstandig kon verrichten. Ook was hij vaak "vies" van een heleboel dingen, zoals zand aan zijn
handen, water in zijn gezicht, op blote voeten door het gras lopen, kledingmerkjes in zijn kleren. Een tuinbroek of bretels werden niet verdragen, evenmin als met zijn handen in het eten,
haren wassen of knippen, zeep of schuim op zijn huid. Ook wilde hij niet aangeraakt worden door anderen (op schoot zitten bij opa, oma enz.)
Later zagen we ook in dat hij een overgevoelige mond had. Iets wat te kruimelig was, at hij niet, zijn eten moest nog steeds geprakt worden, hele suikerkorrels kon hij niet verdragen in zijn
mond, pitjes in druiven of tomaten werden niet gegeten, velletjes van mandarijnen of sinaasappels waren een drama en hij kon niet blazen of zijn neus snuiten.
Zijn oren waren zo overgevoelig dat hij geen muziek kon verdragen. Wij mochten niet fluiten, zingen, neurieën of trommelen met de vingers. Grote mensenmassa's ging hij uit de weg en harde
geluiden gaven een enorm schrikeffect waardoor hij ook weer flauwviel. Ook had hij grote moeite met beweging: hij wilde niet schommelen, op de wip, in bewegende speelgoedauto's, de draaimolen
of de lift. Al met al een behoorlijk lastig kind en wij als ouders gingen allerlei situaties uit de weg omdat hij er niet tegen kon.
Toen hij 3 jaar was, kwamen we in contact met een sensorische integratie therapeute die ons vertelde dat de zintuigen van Lars zo overgevoelig waren dat hij (simpel gezegd) op normale
prikkels reageerde alsof hij in levensgevaar was.
We gingen meer lezen over sensorische integratie therapie en de effecten van die overgevoelige zintuigen en kwamen erachter dat zij dat "lastige gedrag" van Lars mogelijk zouden kunnen
veroorzaken. Toen hij drie en een half was, zijn we begonnenmet de therapie die voornamelijk bestond uit het masseren van zijn huid met een borsteltje en het onder druk zetten van zijn
gewrichten. Dit moesten we thuis doen. Om het gewenste effect te bereiken moesten we dit elke twee uur uitvoeren en dat drie weken lang.
Na een week zagen we al veranderingen en verbeteringen en nu hij bijna 4 is, lijkt het alsof we een ander kind in huis hebben. Hij is redelijker, luistert beter, speelt en is vriendelijker.
Hij durft nu in de draaimolen en de lift en zit gewoon veel beter in zijn vel. We borstelen en masseren hem nog steeds twee keer per dag en hij gaat twee keer per week naar een praktijk
voor sensorische integratie therapie. Daar laten ze hem in spelvorm kennis maken met allerlei prikkels, en hij geniet van alle dingen die hij daar mag doen. Ze bouwen hutten en schommels
en ze hebben trampoline, waarop hij zich kan uitleven. Zijn motoriek is verbeterd, waardoor hij nu een bal kan vangen. Hij heeft leren fietsen en hij kan nu ook zelf zijn verjaardagskaarsjes
uitblazen.
Uiteraard zijn we er nog niet, maar toch is zijn en ons leven nu al enorm verbeterd. We durven nu een tweede kind aan en kunnen meer genieten van en met ons mannetje. Het leven is een stuk
ongecompliceerder geworden.
Vandaar dat we onze ervaring via deze weg wilden delen met anderen.
Ilse Erich.