> HIQ > Achtergrond > Wendy Lammers van Toorenburg
Achtergrond Wendy Lammers van Toorenburg
Wendy Lammers van Toorenburg heeft sinds januari 2000 haar eigen advies- en informatiebureau over hoogbegaafdheid, HIQ.
In de thuissituatie geconfronteerd met het verschijnsel hoogbegaafdheid, zette zij zich in als bestuurslid van oudervereniging Hint Zuid-Holland en was de initiatiefneemster en voormalig bestuurslid van Hint Noord-Holland (werd Hint Noord- en Zuid-Holland) en de oudervereniging Choochem.
Na het voltooien van diverse nascholingen op het gebied van hoogbegaafdheid rondde zij de studie Specialist in Education (internationaal erkend 'European Advanced Diploma in Educating the Gifted' van ECHA, European Council of High Ability) met succes af.
Wendy is ook tekentherapeut (3-jarige opleiding tot analytisch tekentherapeut en 1 jaar 'tekenen met en voor kinderen') en begeleidster bij Stichting Webb ('Werken aan de Emotionele Begeleiding van Begaafden').
Verder deed zij 2 jaar opleiding tot psycho-sociaal werker (Amsterdam), Reiki en diverse trainingen bij de Essence-organisatie (Amsterdam) o.a. over communicatiestijlen en de trainers-training.
In januari 2005 verscheen haar boek "Hoogbegaafd, nou én!", een ontdekboek over hoogbegaafdheid voor kinderen van 5 tot 99 jaar. In 2006 kwam daar het Werkboek bij.
Het eerste boek beleefde in 2008 de 4e druk, het werkboek de 2e.
In 2006 breidde zij haar kennis uit met een opleiding tot beelddenkspecialist. Diagnostiek en vervolgens een gedegen advies bij de specifieke manier van leren die deze kinderen (en volwassenen!) nodig hebben, behoren sindsdien ook tot de begeleidingsmogelijkheden.
In 2008 behaalde zij het Diploma voor Academisch Counsellor en Coach.
Aangesloten bij G-coach.
Rob Brunia.
In het weekend van 8-9 januari 2005 is Rob Brunia overleden.
Rob was voor mij een groot inspirator. Hij was ook degene die mij een hele avond in tranen deed zijn omdat hij 'mijn verhaal' stond te vertellen tijdens een lezing over hoogbegaafdheid, in 1995. Dat, en het verhaal van mijn zoon (Rob maakte mij toen ook duidelijk dat je echt iets moet doen met hoogbegaafde kinderen), hebben me destijds doen besluiten mij op het gebied van hoogbegaafdheid te willen inzetten.
Veel gesprekken hebben we gehad, thuis aan mijn tafel. Hij nam altijd alle tijd.
Na veel aandringen van mijn kant, gaf hij mij de kans zijn lessen te volgen aan de Pabo, die eigenlijk alleen bedoeld waren voor leerkrachten. Ook mocht ik observeren tijdens het Projekt in Leiden, een wekelijkse bijeenkomst voor hoogbegaafde kinderen in de basisschoolleeftijd. Een vol jaar heb ik me zo wekelijks laten inspireren door Rob’s lessen. En vooral ook zijn houding naar de kinderen zelf toe was een voorbeeld: zij werden altijd voor ‘vol’ aangezien. Werden ook betrokken in beslissingen, die soms heel ingrijpend in hun leven en schoolcarrière konden zijn. Nooit werd gesproken over het kind, altijd met het kind. Met de ouders had hij veel minder op, de kinderen waren belangrijk, daar kwam hij voor in beweging.
Ik bleef aandringen op meer en weer, mocht toen ook aanwezig zijn bij zijn eigen bijeenkomsten voor hoogbegaafde kinderen.
Regelmatig heb ik lezingen georganiseerd, waar ik Rob voor mocht uitnodigen. Hij gaf altijd gehoor en reisde samen met mij naar alle uithoeken van het land. Tijdens die trips wisselden we veel informatie uit. Ook stukjes 'privé Rob' heb ik op die manier leren kennen. Toen heb ik hem ook de vraag durven stellen om als 'stagière' mee te mogen op zijn reizen door het land: gesprekken met ouders, kinderen, scholen. Ik heb niet erg lang hoeven aandringen, ik mocht mee, nog wel op een regelmatige basis. Op deze dagen heb ik veel geleerd, met name betreffende de schoolkant van de begeleiding voor hoogbegaafde kinderen. Een enkele keer lagen er zoveel gevoeligheden dat ik even werd ‘geparkeerd’ in een koffiegelegenheid om later weer opgehaald te worden voor de rest van de rit. Onvermoeibaar leek de man, hij racete van hot naar haar, altijd met hoge snelheid. Soms reed ik met eigen auto achter hem aan en moest dan goed mijn best doen om hem bij te houden. Op een van deze dagen reden we door de streek waar hij opgroeide, daar hebben we een pauze genomen en zijn langs ‘zijn’ huis gereden, waarbij Rob volop verhalen over vroeger vertelde.
Twee jaar geleden werd hij plotseling ziek. Het afgelopen jaar kwamen mij af en toe berichten ter ore dat Rob weer in schaakkringen gesignaleerd werd. In mijn boekje, dat over 2 weken uit zal komen, schreef ik een dankwoord aan Rob. Ik had hem zo graag het boek persoonlijk willen overhandigen. Het heeft niet zo mogen zijn, we hebben elkaar niet meer gesproken.
Rob dank je wel! Moge je rusten in vrede en met de wetenschap dat je veel voor mensen hebt betekend.
Wendy Lammers van Toorenburg
In het weekend van 8-9 januari 2005 is Rob Brunia overleden.
Rob was voor mij een groot inspirator. Hij was ook degene die mij een hele avond in tranen deed zijn omdat hij 'mijn verhaal' stond te vertellen tijdens een lezing over hoogbegaafdheid, in 1995. Dat, en het verhaal van mijn zoon (Rob maakte mij toen ook duidelijk dat je echt iets moet doen met hoogbegaafde kinderen), hebben me destijds doen besluiten mij op het gebied van hoogbegaafdheid te willen inzetten.
Veel gesprekken hebben we gehad, thuis aan mijn tafel. Hij nam altijd alle tijd.
Na veel aandringen van mijn kant, gaf hij mij de kans zijn lessen te volgen aan de Pabo, die eigenlijk alleen bedoeld waren voor leerkrachten. Ook mocht ik observeren tijdens het Projekt in Leiden, een wekelijkse bijeenkomst voor hoogbegaafde kinderen in de basisschoolleeftijd. Een vol jaar heb ik me zo wekelijks laten inspireren door Rob’s lessen. En vooral ook zijn houding naar de kinderen zelf toe was een voorbeeld: zij werden altijd voor ‘vol’ aangezien. Werden ook betrokken in beslissingen, die soms heel ingrijpend in hun leven en schoolcarrière konden zijn. Nooit werd gesproken over het kind, altijd met het kind. Met de ouders had hij veel minder op, de kinderen waren belangrijk, daar kwam hij voor in beweging.
Ik bleef aandringen op meer en weer, mocht toen ook aanwezig zijn bij zijn eigen bijeenkomsten voor hoogbegaafde kinderen.
Regelmatig heb ik lezingen georganiseerd, waar ik Rob voor mocht uitnodigen. Hij gaf altijd gehoor en reisde samen met mij naar alle uithoeken van het land. Tijdens die trips wisselden we veel informatie uit. Ook stukjes 'privé Rob' heb ik op die manier leren kennen. Toen heb ik hem ook de vraag durven stellen om als 'stagière' mee te mogen op zijn reizen door het land: gesprekken met ouders, kinderen, scholen. Ik heb niet erg lang hoeven aandringen, ik mocht mee, nog wel op een regelmatige basis. Op deze dagen heb ik veel geleerd, met name betreffende de schoolkant van de begeleiding voor hoogbegaafde kinderen. Een enkele keer lagen er zoveel gevoeligheden dat ik even werd ‘geparkeerd’ in een koffiegelegenheid om later weer opgehaald te worden voor de rest van de rit. Onvermoeibaar leek de man, hij racete van hot naar haar, altijd met hoge snelheid. Soms reed ik met eigen auto achter hem aan en moest dan goed mijn best doen om hem bij te houden. Op een van deze dagen reden we door de streek waar hij opgroeide, daar hebben we een pauze genomen en zijn langs ‘zijn’ huis gereden, waarbij Rob volop verhalen over vroeger vertelde.
Twee jaar geleden werd hij plotseling ziek. Het afgelopen jaar kwamen mij af en toe berichten ter ore dat Rob weer in schaakkringen gesignaleerd werd. In mijn boekje, dat over 2 weken uit zal komen, schreef ik een dankwoord aan Rob. Ik had hem zo graag het boek persoonlijk willen overhandigen. Het heeft niet zo mogen zijn, we hebben elkaar niet meer gesproken.
Rob dank je wel! Moge je rusten in vrede en met de wetenschap dat je veel voor mensen hebt betekend.
Wendy Lammers van Toorenburg